روزهای سرخوشی

علی مردان خان، پسر بی هنر!

خانوم حنا — Sat, 27 Sep 2008 08:29:23 GMT

خدا بیامرزه علی ارباب رو! همیشه این شعرو میخوند وقتی بچه بودیم. امروز فهمیدم که این شعر مال کتاب دوم دبستانش بوده!!! خیلی با اهنگش حال میکنم، بامزس! انصافاً شعرای کتابای ما به این باحالی نبودنا! ()

داشت عباسقلی خان پسری (به قول داداش: داش عباس قلی خاک به سری!!!)
پسر بی ادب و بی هنری

اسم او بود علی مردان خان
کلفت خانه ز دستش به امان

پشت کالسکه مردم می شست
دل کالسکه نشین را می خَست

هر سحرگه دم در بر لب جو
بود چون کرم به گل رفته فرو

بسکه بود آن پسره خیره و بد
همه از او بدشان می آمد

هرچه می گفت لَله لج میکرد
دهنش را به لَلِه کج میکرد

هر کجا لانه گنجشکی بود
بچه گنجشک در آوردی زود

هرچه می دادند می گفت کَمَست
! مادرش مات که این چه شکمست

نه پدر راضی از او نه مادر
نه معلم نه لَلِه نه نوکر

ای پسر جانِ من این قصه بخوان
تو مشو مثل علی مردان خان

شعر و قسمت اول داستان علی مردان خان

قسمت دوم داستان

قسمت سوم ()

روز راهپیمایی!!

خانوم حنا — Fri, 26 Sep 2008 08:36:04 GMT

راستی امروز روز قدسه! روز بیت المقدس! روز دفاع از مظلوم و ظلم ستیزی! راستی اگه ما بی تفاوت بشینیم میشه بهمون گفت مسلمون؟! به نظر من که اگه دلمون برا فلسطینیا نسوزه و اسرائیلو ظالم و غاصب ندونیم، مسلمون که نیستیم هیچ، آدم هم نیستیم!!!

سیّد خندان!!!

خانوم حنا — Fri, 26 Sep 2008 06:19:29 GMT

دوست نازنینی همیشه میگفت: به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع می کند، با سلام و عطر آویشن!!

من میگم: به آفتاب فردا نیندیش چون برای همه طلوع می کند، به آفتاب امروز بیندیش که در حال غروب کردن است و شاید تو فردا نباشی! با خداحافظی و عطر کافور!!!

سیّد خندان عزیز دلم دیروز بالاخره رفت دکتر که وقت بستری شدن بگیره. این سومین دکتریه که میره، میخواست مطمئن بشه که حتمنی باید آنژیو بشه یا راه بهتری هم هست. دکتر گفت: خیلی به ندرت پیش میاد که زیر 50 سال کسی نیاز به این عمل پیدا کنه! باید تست تالیوم بدی که اگه مویرگی چیزی گرفته، با دارو بازش کنیم و نخوای به این زودی چنین عملی رو انجام بدی....سید خندانم، خندانتر از همیشه برگشت خونه و تا آخر شب مگه میشد جمعش کرد؟!!! تازه واسه افطارم ورداشت یه لایه کلفت برنج زعفرونی رو قارچ پلو ریخت (وااااای! نمیدونی که این غذا چجور خوشمزس؟!). گفتم: مامان! اینقدر زعفرون به خورد ما نده ها! بعداً که نیشمون شُل شد و با هر چیز کوچیکی خندمون گرفت، انوقت میگی: نخندین شبِ شهادته، خوب نیست (و در حین گفتن این جملات خودتونم ریسه رفتین از خنده!!!).... الهی قربونش برم، وقتایی که باباهه نیست اونقده شاد و خندونه که انرژی از دست رفته همه مون رو بهم برمیگردونه و از همه مهمتر، الان مدتهاست که اون اُنقِ منکسره هم به جمع ما اضافه شده و با هر چیز کوچیکی خندش میگیره!!!.... میگم: بلند نخندین، شاید غم تو اتاق کناری بیدار بشه و شیطون صدای خنده هامونو بشنوه و چشم نداشته باشه یه مدت کوتاه شادی واقعی ما رو ببینه! سید خندان میگه: من یه بار که همگی در اوج سرخوشی و خنده و شادی بودیم، این جمله از ذهنم گذشت، اما نترسیدم! با صدای بلند به خدا گفتم: ما دیگه بیش از حد توانمون تا الان غصه و غم رو تحمل کردیم تا به اینجا رسیدیم و به غم بگو بخوابه که حالا حالاها وقت بیدار شدنش نیست!!!....خدا هوامونو داشته باشه و شیطونو از این زندگی قشنگ دور نگه داره....

رییس زنگ زده و با یه لحن ملتمسانه ای میگه: میشه ازتون یه خواهشی بکنم؟ من: البته، بفرمایید! رییس: اگه میشه از بعدِ ماه رمضون به مدت یه ماه به کوب کار کنید (به همکارا هم بگید که سخت کار کردنو شروع کنن)، بذارین این مرحله از کارِ سایتو هم به سرعت تمومش کنیم و بریم سراغ مراحل بعدی، با توجه به اینکه اول ترمه و هنوز درساتون اونقدر سخت نشده که بهتون فشار بیاره و.... بخدا شرمندشم (خجالت در حد مرگ!). من خیلی دارم کوتاهی می کنم، هر چی اون آدمِ باظرفیت تحمل میکنه و به روم نمیاره، من دارم هی از لطفش سوء استفاده می کنم! مامان میگه: باور کن من روم نمیشه تو چشای این مرد نگاه کنم، اگه یه روز ببینمش بدون شک از این همه کوتاهی و کم کاری تو، جلوش احساس شرم میکنم و از اینکه تو گیرش افتادی ازش معذرت میخوام (حالا فکرشو بکن همه این حرفا رو با خنده میگه، مثلاً میخواد من به خود بیامو آدم باشم!) !!! ولی گذشته از شوخی، واسه مدتی میخوام همه کارمو (جز نوشتن برای تو!) به حالت تعلیق دربیارمو به قول رییس مثل اون روزا تو جبهه سخت کار کنم! هه هه هه...امروز ایشالا ویندوزو عوض کنمو از فردا دست به کار شم. خدایا! یاریم کن از خجالتش دربیام.

خیلی بدم میاد از آدمایی که همش دیگرانو نصیحت میکنن که فلان کار خیلی بده و فلان عواقبو داره و از شأن شما به دوره و... آدمم فکر میکنه خودشون آخرِ بچه مسلمون و آخرِ بندگین! غافل از اینکه دقیقاً تو همون زمان خود اونا هم دارن همون کارِ مثلاً بد رو انجام میدن و اصلنم به نظرشون نمیاد که واسه اونا بد باشه!!!

زبان (اینگیلیش)!!

خانوم حنا — Thu, 25 Sep 2008 08:24:01 GMT

دوباره کرمه تو تنم وول وول خورد و هی انگولم کرد که برم تو این شلوغ پلوغیا، زبانمو کامل کنمو IELTSمو بگیرم!!! آخه تو که نمی دونی چقدر بهش نیاز دارم، فکی میکنی از سرِ سرخوشیو بیکاری و این چیزا میخوام برم بخونمش! مهم نیست که تو چی فکر کنی؟! (زبون) مهم اینه که تا آخر دوره کارشناسیم باید مدرکمو گرفته باشم (تا روشن دل شود هر آنکه نتواند دید زد!!!)...زنگ زدم همونجا که MCSEمو گرفته بودم دو سال پیش (نیشخند). گفت: از بیسیک بخوای شروع کنی 12 ترم طول میکشه تا IELTS بگیری و هر ترم 2 ماهو نیمه (آو! یعنی نزدیک 3 سال)!!! من نمی دونم سطحم چیه الان؟ فقط اینو می دونم که الان یادم نیست اَپل سیب میشد یا پرتغال (هرهرهر)!... با خودم اندیشیدم که: این ترم یه درس زبان تخصصی دارم و یه درس مبانی فناوری اطلاعات که اونم به زبان اصلیه (هورااااااا). بهتره این ترم اینا رو بخونم تا یکم سطحم بالا بیاد و لازم نباشه 3 سال بخونم! ولی آخرش من این آیلتزو میگیرم، حالا میبینی، من مُرده تو زنده، میبینیم!!! هه هه هه....

محمود دوباره به خواهر اس ام اس زده بود و به بهانه آرزوی قبول طاعاتش، گفته بود که خیلی دلتنگشه و هنوزم منتظره که جواب مثبتشو بده!! ببین! پسرم اگه هست این! خواهر از همون اول آب پاکیو رو دستش ریخته که نمیخوادش و حتی یه ذره هم روی خوش بهش نشون نداده، اما بازم ول کن نیست!!! ببین! عاشقم اگه هست این. دلم خیلی براش میسوزه، بیچاره عاشق شده، با همون اولین نگاهش به خواهر معلوم بود که دلش سخت لرزیده و دل بسته اساســـــــی!! اما آخه قدش کوتاه تره و پوستش خیلی تیره تره و کلاً هم قیافش اصلاً به خواهر نمیخوره، یکم هم از نظر فرهنگی به ما نمیخوره، اما من اگه جای مامان باشم به چیزای دیگه ای که داره نیکا می کنم، از جمله اینکه پولداره، تحصیل کردس، با اصالته و از همه مهمتر چون فعلاً عاشقه و کلش داغه، عیبای خواهرو نادیده میگیره و شاید تنها کسی باشه که تو کل عالم بتونه تحملش کنه!!! مامان میگه: اولاً که خودش باید بخواد و من نمی تونم زورش کنم که پس فردا باز بره یه بلایی سر خودش بیاره و بگه اینا منو به این روز انداختن! ثانیاً جواب همون چهار تا دونه فامیلو چی بدم؟ بعداً همه میزنن تو سرم که چرا دختر به این خوشگلی رو حروم کردی؟و ... هیچ کس نمیگه آخه بعد از این کی میاد یه دختر قرصی (تازه اونم کم شنوا!) رو بگیره؟!!.... ولی در کل خونوادش خیلی آدم حسابی و استخون دارن، کل خونوادش عاشق کل خونواده ما شدن!! نمی دونم آخرش قراره خواهر با این ازدواج کنه، یا اون یکی، یا یکی دیگه، یا هیچ کدوم؟؟!! به هر حال که من جای اون باشم دست می جنبونم. اون باید عجله کنه چون میدونه که اگه من ازدواج کنم، مامان دیگه تحملش نمیکنه و مجبوره بره پیش بابا زندگی کنه! محمودِ بنده خدا هر چی باشه، از بابا که بدتر نیست!!! امید به خدا...

دوست دارم یه عالمه
اندازه یه قابلمه
من عاشق تو هستم
تو قابلمه نشستم
یه لنگه کفش تو دستم
منتظر تو هستم !!! ()

احیای سوم!

خانوم حنا — Wed, 24 Sep 2008 10:46:42 GMT

امام صادق (ع): در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، سرنوشت انسان تعیین می شود، در شب بیست و یکم تثبیت می شود و در شب بیست و سوم به امضای تایید امام زمان (عج) می رسد.

نمی دونم از کجا به فکر بچه ها زده بود که امشب به جای امامزاده بریم دانشگاه امام صادق (ع) و اونجا احیا بگیریم! زنگ زدم به رییس و ازش پرسیدم که دعا و مراسمش چه ساعتی شروع میشه؟ (آخه اون هر سال میره اونجا واسه احیا). گفت 1 شروع میشه و تا 2 اینا ادامه داره!! منم اعتماد کردمو رفتم یه جا دیگه مراسمو تسبیح و استغفارو عذاداریو.... غرق در عشق و حال بودم که یه نفر اس ام اسی زدو نصفی از حال معنوی منو برا خودش گرفت!!! یه حالی بهش دادمو دو تا اس ام اس معنوی توپ براش فرستادم که احساس کردم خوشحالش کرد ولی حال خودم یکم گرفته شد و دوباره فکرم به سمت اون منحرف شد و حال معنویم از بین رفت.... بعدشم که رفتیم دانشگاهو دیدیم دعای جوشن کبیر 22:30 بوده و اینا میخوان تا 3 سخنرانی کننو آخرشم یه ربع قرآن سر بگیرن!!!

خدا میدونه که امشب چقدر برای اون و داداش و اونایی که مشکل اونو دارن و سایر دوستانی که التماس دعا گفته بودن، دعا کردم (خدا قبول کنه ایشالا). اگه اون آدم ناسپاسِ کج فهم نامرد میدونست که برای سرو سامون گرفتنش تو همین امسال دارم یه دور قرآنو به زور و زحمت تو این ماه تموم میکنم، می فهمید که دل پر محبت و پر عطوفتی رو شکسته و وجود باارزش و پرمعنویتی رو از دست داده و بزرگترین نعمتی رو که میتونست مال اون بشه به راحتی از دست داده.....

الان ساعت 4 سحره!! چون قصد کرده بودم که این شب سرنوشت سازو تا صبح زنده نگه دارم، تصمیم گرفتم که با هر کاری که شده خودمو سرگرم کنم اما هرگز طرف رخت خوابم نرم!!! اومدم تو نت، دیدم آف و کامنت گذاشته (ساعت 2:45!). رفتم جواب کامنتاشو دادم اما نفهمیدم چرا حال و روزش اینطوری دگرگون شده؟!! نفهمیدم مشکلش چیه؟ یکم مشکوک به نظر می رسید، و یکم ترسناک!!! ظاهراً بابابرقی خودش نیاز به توصیه های ایمنی داشت!!!

طی شد این عمر تو دانی به چه سان؟... پوچ و بس تند و چونان باد دمان....همه تقصیر من است، خودم می دانم... که نکردم فکری .... و تامل ننمودم روزی، ساعتی، یا آنی: که چه سان می گذرد عمر گران؟!!!

خسته شدم خدایاااااااا

خانوم حنا — Tue, 23 Sep 2008 08:12:41 GMT

دیشب طبق معمول هر شب داشتیم دیوونه بازی در میاوردیمو هرهر کرکر می کردیم که مامان یه دفه بی مقدمه گفت: دیشب دوباره خواب این پسره رو دیدم! با اینکه من دیگه باهاش ارتباطی ندارم، اما یکم ترسیدم، رنگم پرید و منتظر شدم ببینم چی دیده حالا؟! گفت: «خواب دیدم مراسم عقدتون بود، عمو مهدی و داییت هی می رفتن و میومدنو میگفتن: نذار اینا با هم ازدواج کنن، به صلاح نیست، حیف این دختره .... منم محلشون نمی ذاشتم، چون تو میخواستی حرفی نمی زدمو تازه جلوی اونام وایساده بودم که نه، شما اشتباه فکر می کنین و اون خیلیم پسر خوبیه!! اما یواشکی در گوشت گفتم (برای اینکه اونا پررو نشن!): تو که میخواستی بچه هات از یارای نزدیک امام زمان (عج) بشن، تو که می خواستی یه زندگی مذهبی داشته باشی و بچه های پاک و سالم به دنیا بیاری، خُب باید با یه پسر مذهبیم ازدواج کنی تا این چیزا اتفاق بیفته، نه با کسی که تازه تصمیم گرفته مذهبی باشه .... نمی دونم چرا تو خوابم اینجوری بود که اون مثلاً مذهبی نیست و گفته که بعدِ ازدواج مذهبی میشه؟!....بگذریم. تو هنوزم دوستش داری؟ ازش خوشت میاد؟ اون دیگه تماسی باهات نداشته؟ حرفی نزده؟.....»

واااااااااای خدای من! به خودت قسم که دیگه خسته شدم. با این کارام بزرگترین لطمه زندگیمو به خودم زدم. حالام که میخوام همه چیزو درست کنمو به حالت قبل برگردونم نمیشه (گریه...شیون...فریاد). از اینجا رونده و از اونجا مونده شدم! نمی دونم دارم به کجا میرمو نتیجه قراره چی بشه؟ اما دلم رضا نیست که از خدا نظر خواسته باشمو اون خیلی واضح نظر منفیشو گفته باشه و بازم من این کارو انجام بدم....آآآآآآآه....خدایا کمکم کن، دستمو بگیر، نجاتم بده از این برزخ آزاردهنده....نجاتم بده...

AW!!! بیست مگا پیکسل دوربین بوده ها! والا!!

روزه، ورم معده، شب قدر، آو!

خانوم حنا — Mon, 22 Sep 2008 14:33:42 GMT

امروز حالم خیلی بدتر شد، حالت تهوء و رفلاکس معده داشت بیچارم میکرد. به زور و اصرار مامان بالاخره رفتم دکتر. سیّد جناب (چشمک، نیشخند!) گفت: ورم معده داری شدید! با این حالت نباید روزه میگرفتی، باید زودتر میومدی ک تا حالا خوب شده باشی. دلیلش کم خوری و گرسنگی طولانی مدته. گفتم: من خیلیا رو میشناسم که همیشه گشنه هستن و از این گشنگی رنج میکشن اما مریض نمیشن!! معدشونم به این روز نمی افته!!! گفت: شما حتماً ارثی* ورم معده داری. کسی که این مشکلو داره، نباید هیچ وقت معدشو خای بذاره، جون معده اسید ترشح میکنه و این باعث تورم بیشتر و این عوارضی که میبینی میشه.... گفتم: باشه، حالا فردا رو به عنوان آخرین روز، روزه میگیرم بعدش بخوام نخوام دیگه نباید بگیرم!! (غش ولو تو بغل اونی که از این چیزا بدش میاد!!!).

امشبم که احیاس، و من قصد کردم به هر زور و زحمتی شده تا خود صبح بیدار بمونم. میخوام به خدا نشون بدم که منم دوستش دارم و میخوام واسه یه شبم که شده بیام باهاش عشق بازیو همه عالمو فراموش کنم. مطمئن باش این کارو میکنم. به هر قیمتی، حتی اگه مجبور بشم اونقدر نسکافه و چایی بخورم که بترکم (هه هه هه هه)!

یادش بخیر، چه ذوقی می کردیم قبلِ ماه رمضون که ایکاش زودتر به هم برسیمو تو این ماه، هر شب بریم بیرون آش و از این چیزا بخوریم (البته فکر کنم بیشتر من ذوق می کردم و اون دلش میخواست به جای بیرون رفتن تو اون شبا، یه کارای دیگه ای بکنه (نیشخند)!!!). اما.... به همه چیز پشت پا زدو آرزوهای شیرین هر دومونو تباه کرد. من که دیگه فکر اون لذتا رو از ذهنم بیرون کردم. سعی می کنم مثل قبلاً با تنهایی خودم شاد باشمو تا رسیدن یه همراه واقعی صبر کنم (چه اینکه الانم از نوکیاهه راضیم! (قهقهه))!!!

امشب میشینم تا جایی که جا دارم میریزم تو این شیکم که فردا بتونم روزه بگیرم (زبون). حالا میبینی! اووووووووم!!!

پاورقی:

* قابل توجه، که مامان بنده خدا ورم معده و روده و اثنوعشرو با هم داره!!!! فامیلاشم از دو طرف کماکان با چنین مشکلی درگیرن!

ریش بلند، موهای سفید، دل سیاه، واهُ واهُ واه!

خانوم حنا — Sun, 21 Sep 2008 07:58:25 GMT

دیشب نوزدهم ماه رمضون بود. خودمو برای گذروندن یه شب قدر به یادموندنی و عالی آماده کرده بودم. راستش بعد از سالها داشتم قدر شب قدر رو می دونستم! رفتیم امامزاده دهمون! (نیشخند). منو خواهر و اون دوتا. خیلی به مامان اصرار کردم که بیادو منو با این دختره نفرسته، اما اصن حالش خوب نبود بنده خدا. سعی کردم رفتارای آزاردهنده خواهرو نادیده بگیرمو سرم به کار خودم باشه، یکم امکان پذیر بود اما تا غافل می شدم می دیدم زُل زده تو صورتمو داره حرف میزنه یا میخنده!!! می دونم که رسماً تعطیله و نباید ازش دلخور باشم، اما من به کدامین گناه باید همیشه همه جا با اون باشمو تحملش کنم؟! (ناراحت).... بعد از دعا، یه دختره (حدوداً 15 ساله)، وارد شد و دنبال جا میگشت. اما من هنوزم باور نکردم که اون دختره! اگه اسمش دُرسا نبودو یکم چیزاش در نیومده بود، که هرگز باور نمی کردم!!! (خجالت). آخه نمی دونی که! یه تیشرت و شلوار پسرونه پوشیده بود، یکم توپول بود، یه کلا نقابی سرش گذاشته بود، گوشاش سوراخ نبود، عین پسرا همه دست و صورتش آفتاب خورده و خشکیده بود، موهاشم که کاملاً پسرونه زده بود!!! همه هی با تعجب نیگاش می کردن و ازش می پرسیدن تو دختری؟! مامانش به خواهر گفته بود که چون همه بچه هاش دخترن و دلش پسر میخواسته، این بچه رو این شکلیس کرده!!!!!! وای خدای من! چه مادر احمق و ظالمی؟ آخه کدوم خری با دخترِ به اون لطافت و ظرافت، چنین کاری میکنه؟ چطور فکر آینده این بچه رو نمیکنه که وقتی دچار مشکلات دوجنسی بودن شد یا تو جامعه طردش کردنو تو هیچ قشری پذیرفته نشد، اونوقت همین مادر اولین کسیه که داغون میشه و لطمه میبینه! وقتی دخترش نه تونست با یه پسر ازدواج کنه و نه با یه دختر، اون موقع میفهمه که چه حماقتی کرده و چطوری با دستای خودش زندگی بچشو خراب کرده!.... حالا خداییش داشتن پسر اینقدر مهمه که؟ مگه پسر چیه جز یه موجود ضعیف النفس ناقص ناتوان؟!! چی بگم والا؟ من که گیج شدم حسابی!!!

امروز انتخاب واحد ترم 3 بود. همه ملت آن شده بودن (نیشخند)! شادی، رضا، محمد، وروجک، مرجان، محمد، واقف، مدلاین، حمید، روح الله، ..... (اوف) !!! ساعت 10:40 دقیقه که شد، یه دفه گله دانشجو ریختن تو گلستان!!! (هاهاهاها). عجب کار باحال و جالبیه این انتخاب رشته ها! به آدم احساس سرور و غرور میده! فکرشو بکن با جمعیت لال طرفی که همواره در حال حرف زدن هستن اما محیط اطرافت در سکوت مطلق فرو رفته و تو در آرامش کامل جسمی و روحی پشت کامی نشستی و واحذ اخذ می کنی!!! خیلی حال داد. بچه هام همش به هم کمک می کردن و راههای تقلب به هم نشون میدادن! مثلاً من خودم با کدی که بچه ها دادن یه واحد عملی که اجازه اخذشو نداشتم، گرفتم (زبون درازی)! البته منم به خیلیا کمک کردم.... فکر کنم حول و حوش 13 بود که خسته و کوفته سیستمو بستمو از همه بچه ها خداحافظی کردم. بنده خدا مرجانم که آخر از همه از راه رسیده بود، همه امیدش به کمک من بود که تو گرفتن واحدا با این سیستم جدید کمکش کنم، که متاسفانه رییس زنگ و زدو .... دیگم خبر ندارم چی کار کرد؟! رومم نمیشه ازش بپرسم، لابد خیلی عصبانیه دیگه!!.... آخرشم با کلی زور و زحمت 19 واحد گرفتم که به اصرار اطرافیان 2 تا عمومیاشو حذف کردمو حالا 17 واحد خوشگل برا ترم جدید دارم (خنده الکی)!

حال و روزم اصلاً خوب نیست. بعد از اون همه درمانی که کردم تا ریزش موهام بند بیادو موهام پر بشه دوباره، باز داره دسته دسته میاد پایین و رحم و مروتم حالیش نیست! وضعیت سیستم گوارشیمم که وحشتناک ریخته به هم ، داغون شدم حسابی، احتمالاً دیگه نشه روزه بگیرم، خداحافظ ماه پربرکت رمضون (گریه...شیون...زاری)....نمی دونی چه دردی میکشم از صبح تا عصر؟! در حالی که از شدت گشنگی ساعتها به خودم میپیچم، همواره احساس میکنم که همه غذاهایی که نخوردم، تو گلومن و پایینتر نرفتن! آخ! همش حالت تهوء دارم و ضعف شدید. هیچ وقت فکرشم نمی کردم که با این قوای جسمانی یه روزی برسه که به علت ضعف و بیماری نتونم روزه بگیرم (آخه من تا حالا تجربه ضعفو به این شدت نداشتم)....خدایا به دادم برس، نذار سلامتیم به این راحتی از بین بره، من که همیشه سپاسگذار این تن و روح سالم بودم، چرا دارن از بین میرن؟ چرا دارن مریض میشن؟.....

این روزا همش با خودم میگم: ایکاش هیچ وقت دلی رو نمی لرزوندم، ایکاش دلی رو عاشق نمی کردم، ایکاش دلی رو نمیشکستم و ایکاش.... اما من که نمی خواستم اینجور بشه. ندونسته قدم در راهی گذاشتم که به ناکجا میرفت، با یه همراهی که نمی دونست به کجا میرفت، با یه چمدون خالی از توشه، و با یه دل شیدا....

دلم برای اون پاکتهای زردی که هر روز صبح بالای موبایلم بود، تنگ شده! دلم برای اون متنای آتشین و فراموش نشدنیشون تنگ شده، دلم برا اون خنده های الکی و شادیای ظاهری تنگ شده، دلم برا شیطنت (از اون شیطنتا!) تنگ شده.... آخ که هیچ وقت یادم نمیره واسه خودمون چه نقشه هایی کشیده بودیم و چه قرارا گذاشته بودیم! یادم نمیره که یه روز بهم قول داد که اگه به هم برسیم، یه روز بریم یه جای خلوت و یه دونه چیز بخریمو بعدشم با هم بگیریم بکشیمش (چشمک شیطونی)!!!.... یادم نمیره که قرار بود یه روزه بریم مشهدو یه جای خوب و تنها و عشق و حالو.... حیف که به راحتی همه اون رویاها رو با دست خودش خراب کرد و تنهاتر و افسرده تر و پیرتر از قبلاً شد....اما نمیدونه که این بلا از کجا به سرش اومد و نمی دونه که شاید یه روزی قلبی رو به سختی شکونده که دو نفر تو زندگیش پیدا شدن که ناخواسته تیر زدن به قلبشو تنهاش گذاشتن.... وای از اون قلبی که خودش باعث شکستنش شد و اون مویی که تو آسیاب سفید کرد که همه اینا یه روز ازش جواب میخوان که چرا بهشون چنین ظلمی کرد؟!

صورت باران ندیده یه دختر!!!

خانوم حنا — Fri, 19 Sep 2008 05:10:31 GMT

نهج البلاغه، حکمت 98، ضرورت عمل کردن به روایات:

و درود خدا بر او ، فرمود : چون روایتى را شنیدید ، آن را بفهمید عمل کنید ، نه فقط بشنوید و نقل کنید ، زیرا راویان علم فراوان و عمل کنندگان آن اندکند.

جمعه 29/6

دیشب داشتیم با چت در مورد کارای وبلاگمون صحبت می کردیم. خوشم میاد که اون از منم بیشتر ذوق داره واسه انجام این کار و مدام به منم انگیزه میده و شارژ میکنیم همدیگه رو! هر چی باشه ما قراره یه کار فرهنگی ارزشمندو با هم انجام بدیم دیگه (لبخند). در حال تبادل نظر بودیم که جیمیلو باز کردم و از یه جایی فهمیدم که دانیال آپ کرده! با اینکه قصد داشتم دیگه پستاشو نخونم تا بتونم فراموشش کنم، اما نشد. به نصفه هاش که رسیدم حالم دگرگون شد. دوباره یه کوه غم روی سرم خراب شد، اشکم جاری شد و دلم بدجوری شکست، شکستا! به بابابرقی گفتم که دیگه نمی تونم ادامه بدم. حالم بده و دوباره احساس ترحمو محبتم بالا زده. بهش گفتم یه چیزایی رو، و گفتم که با وجود این همه نمک نشناسی و بی عاطفگی و بی انصافیش، هنوزم دلم براش میسوزه و روز و شبی نیست که تو نمازم دعاش نکنم و به فکرش نباشم....رفت بالا منبرو شروع کرد نصیحت کردن من! (بعضی وقتا سن و سالشو فراموش میکنه و اونقدر بزرگونه و منطقی حرف میزنه که آدم مجاب میشه، کم میاره و خجالت میکشه!). حرفاش تاثیر عمیقی روم گذاشت، چه اینکه عمل کردن بهشون برام خیلی سخته. موندم که این دیگه چه شیرپاک خورده ایه؟! یه ذره هم خورده شیشه نداره! (دقیقا عین خودم!!! هرهرهر)...تازه دارم یکم معنیه مذهبی بودنو می فهمم! بابا، مذهبیم اگه هست این، نه من! نه اون! و نه اون یکی! (زبون).... گفت: راستشو بگو، خودت دوستش داری؟ گفتم: عشق یه طرفه نمیشه، اون عادت داره که دخترای مردمو عاشق خودش کنه بعدشم یه دفه جا خالی بده و کنار بکشه و به زمین خوردنشون بخنده! (ناراحت). من نمیخوام اون دختری باشم که زمین میخوره و مایه خنده اون میشه، من لیاقت بیش از اینها رو دارم و قلب من باید برای کسی بتپه که قلب اونم برای من میتپه.... گفتم که من عاشق زیاد دارم و از احدالناسی گدایی نمی کنم این عشق ظاهری رو... من با یه دنیا نعمت خدادادی باید مال کسی بشم که از هر نظر ازم سَر باشه تا قدر اون نعمتا رو بدونه و با بی رحمی اونا رو زیر پاش له نکنه، من نباید مال کسی باشم که از هیچ نظر نمی تونه ارضام کنه و برای هر چیز کوچیکی تو زندگیش محتاج من باشه!... من میخوام زنِ یه مرد باشم، نه شوهر یه زنِ ضعیف و ناتوان!!! بابا!من دخترم، من نیاز به تکیه گاه دارم، من نازکش میخوام، من منت کش میخوام، من پشت و پناه نیاز دارم....ای خدااااااااااااااا.... چرا همه چیز برعکس شده؟؟؟؟

امروز ادامه پستشو خودندم. دلم داره میسوزه، آتیش گرفتم، مغزم داره منفجر میشه و دلم بدجور شیکسته... بی انصاف! تو نامردی رو در حقم تموم کردی! اینه جواب محبتای بی دریغ من؟! اینه که بگی این دختره گولم زد و منو نمی خواست و این مدت سر کار گذاشته بود منو؟؟؟؟ .... خدایا! من هرگز نمی بخشمش، تو هم نبخش، تو هم نبخش (فریاد). حالا میفهمم که دلیل بدبختی بعضیا چیه؟ اونا خودشون کاری می کنن که رنگ خوشبختی رو نبیینن، اونا آمادگی ذاتی برای دریافت نعمت خوشبختی رو ندارن، میخوان که بدبخت باشن و برا خوشبخت شدن هیچ تلاشی نمی کنن و مثل اون روباه شَله، همه چیزشونو از شیرها طلب میکنن....

تصمیم گرفتم که تا چند سال فکر ازدواجو از ذهنم بیرون کنم. از همه پسرا بدم اومده، قدرنشناس بودنشون بهم ثابت شده.... به مامان گفتم تمایلی به دیدن برادر محمود ندارم. گفتم دیگه نمیخوام سلیمانم راه بده، گفتم برام مهم نیست که خوشگله، فوق لیسانس شریف داره و خیلی عاقل و فهمیدس.... دارم سعی می کنم که با نعمتای دیگه خدا خوش باشم (مثل قبلاً). نمیخوام به لذتای زودگذرِ بعدِ ازدواج فکر کنم. تنهایی، بچه بازی و سرخوشیم عالمی داره برا خودش! و اون عالمو خدای مهربونم فقط به من هدیه داده (شکرش). قدر این زمانا رو می دونم تا موقعش برسه که به اون لذتام برسم. عجله ای نیست و من تازه اول راهم و بسیار شاد و پرانگیزه و امیدوارانه این راهو طی می کنم.....به مامان گفتم که اینبار صبر می کنم تا اون عاشقم بشه. دیگه قلبمو نمی ذارم کف دستمو دو دستی تقدیم هر کسی بکنم! فقط کافیه که یه بار (فقط یه بار)، برگرده بگه که تو عاشق من شدی! من دِق میکنم، میمیرم، میمیرم....خدایی که منو آفریده می دونه که لیاقت بالاترین عشقا رو دارم تا واسه اون عاشق سینه چاک، جونمو بدم .... خدایای عزیزم! هر وقت خودت صلاح دونستی، منو به اون عاشق برسون.... امان از دردِ بی درمان عشق...امان!

مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد اگر....

پنجشنبه 28/6

صبح کله سحر آنلاین شدم، دیدم اونم آن شده! همچنان در جستجوی رویا بود!!! بهش گفتم من تو رویا غرق شدم، تو در جستجوی چی هستی؟!!... قرار شد بازم رو وبِ جدیدمون فکر کنیم. با اینکه سرِ هر دومون شلوغه و لحظات زندگی هر دومون با ارزش! (خُب اگه برای لحظات عمرمون ارزش قائل نبودیم که اقدام به ایجاد چنین اثر ارزشمندی نمی کردیم! درسته؟!)....

عصر تو جشنواره، کارای اولیه مربوط به طراحیشو تموم کردم، چند تا کلیپ از شهدا دیدم، بهشون گفتم که شرمندشونم که مدتیه اینقده از قافلشون دور افتادم (خیلی ناراحت). مخصوصاً شرمنده اون شهید گمنامِ جلوی درِ حسینیه حاج همتم که یه شب بالای سرش نماز شبی خوندمو ازش خواستم که .... اونم مردونگیو در حقم تموم کردو تو اون خلوت و تاریکیهای اون شب سرد، حرفمو به خدا رسوند و همه وجودمو لبریز از محبت و لطف کردو....اون زندگیه منو به معنای واقعی نجات داد، اون منو از دست نجات، نجات داد... شرمندشم که همونجا که صورتمو روی قبر سفیدش گذاشتم و بوسیدم، با گریه و زاری بهش قول دادم که اگه اون اتفاق بیفته و منو نجات بده، دیگه به شیطون رو ندم که بره تو جلدم و دیگه دل مامیو نشکنم... شرمندشم به خدا، دیگه روم نمیشه دوباره برم پیششو ازش چیزی بخوام....اما قول میدم که اگه بازم منو دعوت کرد که برم پیشش، اینبار با کوله باری از خوبیها برم و اون خوشحال بشه که راهشو ادامه میدم و اینبار بدون اینکه ازش بخوام دعام کنه....

ساعت 21 بود فکر کنم، که از افطار برگشتم. خسته بودم حسابی...از ساعت 4:15 بیدار بودمو دربست در اختیار کارای خونه و خونواده و بعداً هم جشنواره.... رفتیم واسه مبلها روکش خریدی از بازار بزرگ. لَه له می زدم از تشنگی اما چاره ای نبود، اگه من دل نسوزونم واسه وسایل خونه هیچ کس قدمی برنمیداره. نمیخواستم مامان دست تنها باشه و ناامید بشه از داشتن چنین بچه هایی!... نمی دونی چه وضعی بود بازار! دخترا و زنهای بیکار مفت خور الاف، پول مرد بیچاره خونه رو برداشته بودنو عین خوره ها همش در حال خرید بودن!!! عین کِرم تو هم می لولیدن! من و مامان به حالت چندشی ازشون فاصله میگرفتیم! بابا اینام دیگه شورشو درآوردن آخه، مگه عمر اینقدر بی ارزشه که همش تو این بازار اون بازار به خرید یه جنس ارزون بگذره؟!!...آخرشم اینقدر از اون همهمه اعصابم خورد شد که تو مترو به مامان نیگا کردمو با صدای بلند گفتم: من با وجود اینکه به سختی پول در میارم، شده جنسو گرون بخرم، میخرم، اما مثل این خانومای بیکار که وقت براشون هیچ ارزشی نداره، تمام تهرانو واسه اینکه جنسو دو زار ارزونتر بخرم، زیر و رو نمیکنم! مردم بدشون اومد! چپ چپ نیگا کردن! آخه اینا چمی دونن گوهر وقت چیه؟! خدا به دادشون برسه که سر تاپای بی ارزششونو طلا گرفتن اما تهی مغز و کوته فکر و نادانانن! اگه ارزش زن به طلاها و لباسای گرون قیمتش بود، که حضرت زهرا(س) اونقد ساده نمی زیست، یا چرا راه دور بریم خَب؟ همین مامان، یه تیکه طلا نداره اما جسم و روح و مال و جونشو فدای بچه هاش کرده تا اونا گوهرهای وجودش بشن که اگه بشن با گوهرای مادی مردم قابل مقایسه نیستن! خدا کنه که ناسپاس نباشن و برسن به اونجایی که حق این مادر فداکاره....

راستی! داداش دیروز یه بچه ماهی بهم داد، ماهیای طعمش تخم ریزی کرده بودن، عمو سیبیلو اینام نامردی نکرده بودنو همه تخما رو خورده بودن!! فقط این یکی سالم مونده بود. انداختش تو یه گیلاس، تهشم پر از خاک ژله ای کردو هدیه داد به من! باورت نمیشه، همش نیم سانتم نیست! (آخی!). اسمشو گذاشتم نِمول! زبووووووون

آخی! بیچاره این کبوترا! تو چه شهریم لونه کردنا! بابا این اصفهانیا آشغالاشونم به کسی نمیدن، دیگه چه برسه آب و دونِ مفت به شما!!! این نصفه جهان اگه نبودا، جهانمون چه جهانی میشد! به به! به به!

چهارشنبه 27/6

نمی دونم دقیقاً چندشنبه بود که اتفاقی رفتم ایمیلای اون یکی آی دیمو چک کردم .آووو! عمه جانی ایمیل داده بود. خواب از سرم پرید. خوشحال و خندون شروع کردم به خوندنو ترجمه کردن و حال کردنو... آخ که چقده دلتنگشم.... خدایا! اگه فامیلم هست این عمه جانی! اگه آدمم هست این عمه جانی! اگه عشق و علاقه و محبت و عاطفه هم هست، همه فقط مال عمه جانی!!!... خدایا این چه تقدیریه که ما اینقدر از هم دوریم، در حالی که هم اون تنهاس و هم ما به وجودش نیاز داریم؟! ایکاش اون بزرگ فامیل که همه فامیلو از هم پاشید و بعضی روابطو ریشه کن کرد، خبرش می رسید که خودش ریشه کن شده! (نیشخند شیطانی!)، ای خدا! چرا این پیرزنه دست از سر این دنیا بر نمیداره آخه؟ به نظرت بسش نیست این همه زندگی هایی که از هم پاشوند و این همه دلایی که شکوند و این همه کینه و نفرتی که تو قلب همه به جا گذاشت؟؟؟ (خوب شد که مقطوع النسلشون کردی!) مامان که میگه: من می ترسم از شب اول قبر این! این چجوری میخواد از این دنیا بره، خدا می دونه؟!... اما ما همچنان دلتنگ اون فول پروفسور خانوم شاد و شنگول و پر محبتی هستیم که با اون همه کار تحقیقاتی و اون وقت کمو با ارزشش، باز ما رو فراموش نمیکنه و ساعت 4 صبح بیدار میشه و پستای ما رو میخونه و روانشناسانه ترین راه حلها رو ارائه میده!!! (نیشخند)

عمه پروفسور با تجربه دنیا دیده ام (خنده، چشمک)، از راه دور برای من کاری کرد که این همه آدم خیرخواهِ دلسوز، از راه نزدیک نتونستن برام بکنن. مامان روز و شب با لحن مهربون و نرم همیشگیش منو راهنمایی کرد، با این که زشت ترین کاری که در شان خونوادم نبود کردم، باز منو سرزنش نکرد، شبا تا مدتها نوازشم کرد، ستایشم کرد، از همه چیزم تعریف کرد، از نعمتای خدادایم (که هیچ زحمتی برای به دست آوردنشون نکشیدم)، گفت و گفت ...نتونست.... دایی جون از نیمه های راه رسید و وقتی فهمید چه افکاری تو ذهنمه، دست و پاشو گم کردو هر وعده الکی ای برای آینده داد تا ذهنمو از اون افکار دربیاره و .... نتونست.... رییس هر روز که زنگ زد (بلا استثاء) از استعدادای بالقوه ام تعریف کرد، منو بالا برد، هی بهم احترام گذاشت، بزرگم کرد، به خاطر دستاوردای عجیب عِلمیم (تو این دو ساله)، کلی ازم تقدیر کرد، هر روز و هر دقیقه ابراز نیاز به حضورم کرد .... گفت که خودتو بشناس، نمیگم که مغرور باش، اما بدون که نعماتی در وجودت نهفته هست که خدا به کمتر آدمی داده، حیفه که آدمی که همه کشور و شایدم همه دنیا منتظر دستاوردای علمیش هستن، خودشو دست کم بگیره و تا این حد پایین بیاره و با یه کار بچه گانه و نسنجیده زندگیه خودش و اونایی که چشم امیدشون به اونه، نابود کنه... هر روز یه حرف جدید زد، منو هر لحظه شرمنده تر از قبل کرد، منو مدیون خودش کرد....گفت و گفت و گفت... اما اونم نتونست...شادی گفت، غزاله گفت، عالم و آدم گفتن که: بی لیاقت!!!! داری اشتباه میکنی! تو لیاقت این همه نعمت خدادایو نداری..... فقط مرجان یکم طرف اونو می گرفت چون خودشم یه مورد مشابه داشت و....... اما عمه جانی فقط با چند تا جمله حکیمانه، روشنم کرد (در واقع وقتی دیدم حتی اونم حرف اینا رو تایید میکنه، دیگه مطمئن شدم که راهی که میرم به قرقیزستان است(هاهاهاها)!). از راه دور می بوسمش و بهش قول میدم که دیگه درگیر احساسات نشم و جلوی تقدیر خوبمو نگیرم.... این احمقانه ترین چیزه که خدا برای آدم خوب بخواد، اما آدم همش برای خودش بد بخواد و دستی دستی خودشو بندازه تو هچل! قول میدم که بذارم زندگی روال عادیه خودشو طی کنه....

باور کن هر دختری جای من بود زیر چشمی هم به سنگ ریزه های اطرافش نگاه نمی کرد، هر کی جای من بود (با اینهمه موهبتِ رو به افزایش الهی!) خدا رو بنده نبود! واسه خودش خدایی می کرد رو زمین و قدمهای غرور آمیزش زمینو به لرزه در می آورد... اما حالا نه اونجور و نه اینجور! می دونم که اگه غروری هم هست باید برای من باشه و ایکاش می تونستم مغرور باشمو قدر خودمو بدونمو...گریه...گریه...آآآآآآآآآه

هیچ کس تنها نیست (!)

خانوم حنا — Tue, 16 Sep 2008 16:59:27 GMT

نهج البلاغه، حکمت 203، یاد مرگ و پرهیز کارى:

و درود خدا بر او ، فرمود : اى مردم ! از خدایى بترسید که اگر سخنى گویید مى شنود ، و اگر پنهان دارید مى داند، و براى مرگى آماده باشید که اگر از آن فرار کنید شما را مى یابد، و اگر بر جاى خود بمانید شما را مى گیرد ، و اگر فراموشش کنید شما را از یاد نبرد.

سه شنبه 26/6

وبلاگ شعرمو خیلی دوست داشتم. اما کار روی تو باعث شده بود که نتونم اونجور که شایسته هست رو اون وقت بذارم، و تصمیم داشتم با گذاشتن آخرین شعرِ اون شاعره، بعد از تقریباً یک سال و نیم درشو ببندمو دیگه روش کار نکنم. اما انگار خود شهدا که همون یه سالو نیم پیش منو به این کار دعوت کردنو تا امروزم تو پیشبردش کمک کردن (به حدی که سایتای بزرگ دفاع مقدس بهش سر زدنو، نظر گذاشتنو درخواست تبادل لینک دادن و ...!!) نمیخواستن که من رهاش کنم و سعادت نوشتن برای اونا نسیب کس دیگه ای بشه. تو همین گیر و دار، (شاید خود اون شاعر و شایدم شهدا!) یکی رو از طرف خودشون به یاریم فرستادن! یکی که از من بسیار باایمان تر و عاشق تر و با انگیزه تره!!! یه جوون پر انرژیو پاک که کل دوره تحصیلشو تو دانشگاهای مختلف، به یاد شهدا و با توکل به دعای اونا، گذرونده و همونام کمکش کردن که تو غربت، تو این جامعه خراب، با این مردم درنده ، به گناه نیفته و کج نره و آرماناشو فراموش نکنه... خوش به حالش، و خوش به سعادت من که با چنین آدمی آشنا شدم. خدا کنه بتونیم دِینمونو به شهدا ادا کینمو این رسالت بزرگو که بر دوشمون گذاشتن به خوبی به پایان برسونیم.

پلنگ و بچه میمون

دوشنبه25/6

امروز صبح که داشتم دعای روز 13ام ماه رمضونو می خوندم، خدا یه دفه دعوتم کرد به خوندن دعای مجیر! گفت بیا بنده من! بیا که میخوام گناهای یه عمرتو پاک کنم! بیا و این سه روزه رو این دعا رو بخون. می بخشمت (قول داد که همه گناهامو میبخشه، حتی اگه به اندازه ریگای بیابون زیاد باشن!) .... قشنگ احساس می کردم که از غیب دعوت به این کار شدم وگرنه منو چه به خوندن یه دعای جدید اونم برا سه روز، با این همه گناهو تقصیر (گریه). خدا همیشه در حقم خدایی میکنه، قربونش برم که توجه خاصی بهم داشته همیشه و حالام دلش نیومد تو باتلاق کثیف گناه دست و پا بزنم و هی پایین تر برم... خدایا به خودت قسم شرمندتم، شرمندتم، شرمندتم (گریه...شیون...فریاد)

منم به شکرانه این لطف و عنایت بزرگش، یه اس ام اس احساسی نوشتمو واسه هر کی میشناختم فرستادم، که همه از این نعمت بهره مند بشن و از این ماه پاک و آمرزیده بیرن بیان...اما تنها کسی که به شدت استقبال کرد، رییس بود که هم خیلی تشکر کرد و هم خوند. خدا قبول کنه از هر کی خونده. من که اعتقاد کامل دارم که خدا به عهدش وفا میکنه و همونطور که قول داده به همین راحتی همه گناهامو پاک میکنه. منم واسه اینکه بهش نشون بدم واقعاً از جسارتای اخیرم پشیمونم، حدود 500 تا اس ام اسِ پیزو از تو موبایلم پاک کردم که دیگه بعداً با خوندنو دیدنشون دوباره به گناه نیفتم یا دست کم غمگین و آشفته بشم!! .... خداجونم! شکرت، دوستت دارم و فقط به تو تکیه می کنم. منو به هرجا خودت میخوای ببر، دیگه خودم راه نمیرم که به بیراهه برم...

یکشنبه 24/6

ساعت 8:30 با رییس جلوی مترو قرار داشتیم. 8:15 راه افتادم، 8:35 رسیدم! رییس گفت: هوا خوبه، پیاده بریم تا اونجا؟ گفتم: اِ من فکر نمی کردم اینقدر نزدیک باشه که بشه پیاده رفت! گفت: منم تا حالا نرفتم ولی بعضیا رو دیدم که داشتن پیاده به اون سمت می رفتن... جات خالی عجب هوایی بودا! فکر کنم دقیقاً 45 دقیقه راه رفتیم تا به دفتر مدیر روابط عمومی رسیدیم (اُه!). منشیش یه بازیگره بود (فکر کنم). ما رو به اسم میشناخت، از قبل هماهنگ کرده بود که ما که اومدیم، اون خانومه ببردمون واسه بازدید. رییس گفت: شیوه کار ما اینه که اصلاً سراغ حاشیه نمیریم. از اولم گفتیم که واسه بازدید از کل کتابخونه نیومدیم. ما فقط با اسناد دیجیتالتون کار داریم! آخه اون خانومه که از خداش بود تا شب ما رو هی بگردونه و همه چیزو توضیح بده واسمون! ولی ما اهداف دیگه ای داشتیم و حوصله این جنگولک بازیا رو هم نداشتیم. بالاخره اینقده چرخیدیمو چرخیدیم تا به قسمت اسناد دیجیتال رسیدیم. مسئولش میگفت: ما اینجا در حال جمع آوری 70 نوع سند هستیم (Wow!). لیستشو نشون داد: تمبر و پوستر و اسلاید و ... پایان نامه و سی دی و .... اما چه فایده که واسه جمع آوری بعضیاش هنوز هیچ اقدامی نکرده بودن (خمیازه). اینطوری اون چیزایی که می خواستیم به نوه هامونم نمی رسید!!! رفتیم و باهاشون تفاهم نامه امضا کردیم که 1- تمام سی دی های موجودو بهمون بودن و ما همه رو تو هارد بریزیم ببریم 2- از این به بعد هر چیز جدید که به دستشون رسید به ما اطلاع بدن (چه اینکه رییس میگه اینا اگه بفهمن ما داریم چی کار می کنیم، یه بامبولی در میارن و عمراً این اطلاعاتو دستمون نمیدن!). این شد که قرار گذاشتیم طی یه عملیات انتحاری یه تیم بریزیم اونجا و یه روزه همه اطلاعاتشونو تخلیه کنیم (هاهاهاها).

بازدید باحالی بود. خیلی خوش گذشت بهم. چه اینکه رییس منو اونجا برده بود که یکم اظهار فضل کنمو مایه افتخارش بشم! اما من همه اون چیزا برام تازگی داشت و هیچی برا گفتن نداشتم (زبونمم موش خورده بود و فقط چشمو گوشم باز بود که چیزای جدید یاد بگیرم). رییسم چه انتظاراتی از آدم داره ها! بعضی وقتا یادش میره که من دست کم 20 سال کمتر از اون تجربه دارم!!! البته آخراش دیگه غریبی نمی کردم! زبون باز کرده بودم و اون یکم خیالش راحت شد که من همون زبون دراز همیشگیم! (هرهرهر)

آخرش خانومه بردمون بخش نابینایان و کم بینایان. اونجا از همه قسمتا جذاب تر بود! خیلی چیزای جدید داشت اما خیلی ام آدمو منقلب می کرد. دختره (مسئول اونجا)، خوشگلم بود، چشمای درشت و قشنگیم داشت، اما.... الهی! دلم براش ریش ریش شد. چِش تو چشت نیگا می کرد فکرشم نمی کردی که نبیندت (وای خدای من!). آخرِ اعتماد به نفس بود، صاف می ایستاد و بلند صحبت می کرد. داشت گریم می گرفت. اصن نمی تونستم تصور کنم که یه آدم نبینه. خیلی دردناک بود.... اومدیم بیرون، من هنوز داشتم گیجی ویجی می خوردم، رییس برگشته میگه: خوبه آدم گهگاه اینجور جاها بیاد، فدر سلامتیشو بدونه و شکر کنه!!! (اصن انتظار چنین حرفی رو ازش نداشتم. اون که خیلی دل رحم بود؟!) منم رفتم بالا منبر! یه نهیب به رییسو خانومه زدم و گفتم: میگن اینجور وقتا اول واسه اون فرد مریض دعا کنین بعد یواشکی و زیر لب خدا رو واسه سلامتیتون شکر کنین وگرنه سر خودتون میادا! هر دو یه تکونی خوردن، رنگشون پرید و گفتن: آره! راست میگی..... ولی روز خوبی بود. عالی بود و با یه دنیا خوشحالی و غرور برگشتم خونه (بترکه چشم حسود!!)

شنبه 23/6

امروز صبح برا اولین بار موفق شدم که بعد از نماز بیدار بمونمو مثلاً جزءای عقب افتادمو بخونم! (آخه نذر کردم که تو این ماه اگه بشه یه دور کامل قرآنو بخونم که....). اما راستشو بخوای یکم از تنهایی توی اتاق دربسته، اونم تو تاریکی می ترسم! آخه مامان میگه اگه صبحا یا شبا میخوای بیدار بمونی، باید در اتاقو قفل کنی که خیالم راحت باشه! انصافنم یه حالی میده تو اون سکوت آرامشزا و روحیه بخش صبح، آدم تنها باشه و درسی بخونی، قرآنی بخونه، کار درستی بکنه و.... خدا واقعاً نسیب همه بکنه! اما راستش من از اون موقعی که واسه کنکور 84 شبا درس می خوندمو اون اتفاقای وحشتناک تو اون اتاق (و البته کل خونه!) افتاد، به طور کلی از سکوت و تنهایی تو شب می ترسم. همش فکر می کنم که هنوزم پشت پنجره، اون لعنتیای از ما بهترون در رفت و آمدن! خدا هزاران هزار بار لعنت کنه باعث و بانی اون اتفاقا رو که باعث شد تا عمر دارم ترسو و خیالاتی بشم (گریه)... ندیدی که مامان چقدر سر این قضیه پیر شد! کار به جایی رسیده بود که شبا هر چهارتامونو کنار هم می خوابوند و تا صبح بالای سرمون کشیک میداد... وحشتناکتر از اون زمانا تو کل زندگیم نداشتم. ماجرای خونه شده بود ماجرای فیلم جنگیر!! و زندگی به وضعیت فوق العاده در اومده بود، چون این بار دیگه با یه دشمن دوپای قابل رویت طرف نبودیم و دستمونم به هیچ جایی بند نبود و هیچ کدوم هیچی راجع به این چیزا نمی دونستیم.... خدا می دونه چی به اون مادر مظلوم گذشت تا یه تنه از شرّ اون عوضیا برا همیشه خلاصمون کرد و تازه یه سال بعد که کلاً آبا از آسیاب افتاد، به ما گفت که ماجرا چی بوده و اون چجوری سرمونو شیره می مالیده که نگران نشیم!!! ولی ایکاش هیچ وقت نمی گفت (آه! خدا رو به اندازه مولوکولای عالم شکر که هر چی بود تموم شد و حالا فقط خاطره بدش تو ذهنمون به جا مونده....)

امروز اون دختره که قدرت (چشمک) معرفی کرده بود نیم ساعت زودتر از رسیدنم به اداره، رسیده بود! متولد 60 بود، اقتصاد نظری شهید بهشتی خونده بود و کاملاً از استخدام شدن مایوس بود! می گفت هر جا رفته و آزمون داده و قبولم شده، پارتی بازی کردنو خودمونیاشونو گذاشتن سر کار!! (امان از این پارتی بازیا که داره کل کشورُ نابود میکنه!). خیلی حرف میزد! منم شدیداً کار داشتم و از طرفی قرار بود با یه دوست جدید راس ساعت 11 در مورد وبلاگ شعرم، بحث کنیم که با اون وضعیت نشد.... تا تونستم از بدیای کار براش گفتم (البته کار ما انصافاً بیشتر مزیت داره و بدیاش ناچیزن!) که دلزده بشه و بره، اما اینقدر از این ور اون ور رونده شده بود که می خواست به هر قیمتی شده اینجا رو نگه داره! دلم خلی براش سوخت، پدرش تازه فوت کرده بود (البته در این مورد خیلی بهش حسرت خوردم(آه)). بهش گفتم بره فکراشو بکنه و اصلاً نگران اینجا نباشه که ما به این راحتیا کسی رو استخدام نمی کنیم (خدایی پارسال چند نفرو خودم تو گزینش رد کردم؟!). بهش این اطمینانو دادم که به این زودی قرار نیست کسی رو سر کار بیاریم و اون فرصت داره که تصمیم بگیره. راستش خودم مایل نیستم که کسی که رشتش کامپیوتر نیستو بیارم، مثل قبلیا دردسر میشه دیگه، ولی تا ببینیم خدا چی میخواد، شایدم این کار قسمت اون باشه، ما که بخیل نیستیم!!!

جمعه 22/6

امروز برا اولین بار با روح الله چت کردم!! خیلی وقت بود تو لیست چتم بود اما اصن نمیشناختمش! فقط می دونستم که هم دانشگاهیمه... متولد یه هفته قبل از فوت امام بود. بهش گفتم به همین دلیل اسمتو روح الله گذاشتن؟ با افتخار گفت: بله، دقیقاً! خیلی ازش خوشم اومد که اینجوری به اسمش افتخار میکنه. گفتم: منم یه برادر دارم که دقیقا با خاکسپاری امام به دنیا اومده (در حقیقت مامان با شنیدن خبر فوت امام حالش بد شده و بچه رو زودتر به دنیا آورده). میخواستن اسمشو روح الله بذارن، بزرگ فامیل گفت (برا اولین و آخرین بار یه حرف درست زد تو زندگیش!!): اسم دایی شهیدشو روش بذارین تا یاد اون زنده بمونه، و کسی هم مخالفتی نکرد و الان اسم قشنگش هم اسم امام میزبان مشهده!!!... بعدا فهمیدم که آی تی می خونه و دزفول زندگی میکنه!

جات خالی! امشب یه پیتزا خانواده توپ خریدیمو دور هم خوردیم (اینقده خوشمزه بـــــــــــود!) یه عالمه سالاد چربم باهاش خوردیمو بعداً همه مون مثل پشه چاقه ولو شدیم اینو ر اون ور! (هرهرهر)

سحر که پاشدیم غذا بخوریم، داداش لامپ WC رو عوض کردو اونجا نورانی شد! گفتم: نور به قبرت بباره پسرم!!! همه زدن زیر خنده، اما نمی دونم چرا مامان چش غُره رفت؟!!

پنجشنبه 21/6

امروز با قدرت (چه فامیلیه باحالی داره ها!!!)، رفتم پایتخت که مثلاً از اطلاعات کامپیوتری من استفاده کنه و یه مانیتور بخره! بهش گفته بودم که الان سالهاست که دیگه تو بازار نیستم و از وقتی از اون شرکته که برشکست شد بیرون اومدم دیگه سراغ سخت افزار و قطعات کامپیوتری و از اینجور جنگولک بازیا نرفتم (راستش کار تو حوزه آی تی اونقده وقت و فکر و ذهن منو درگیر کرده که دیگه فرصتی برای به روز بودن در این زمینه ندارم و اصولاً هم همچین افتخاری نیست که آدم تو این چیزا بخواد اندازه یه مشت بی کار الاف ِ تو بازار اطلاعات داشته باشه!!!). دونستن این چیزا فقط همون 16 سالگیم منو ارضا می کرد و الان من به چیزای بزرگتری فکر میکنم! اما اون که این چیزا رو نمی فهمید که! مردم عقلشون به چشمشونه و برا منم اصن مهم نیست چی راجع بهم فکر می کنه.... آدم خسیسِ بیکارِ احمق! 20 بار طبقات این پایتختو بالا پایین رفت (و منم به دنبالش! دیگه آخراش میخزیدم رو زمین!) که برای یه مانیتور ال جی 19 اینچ، از جاهای مختلف قیمت بگیره که نکنه یه قرون گرون تر بخره! (اوف!). بابا! به خدا دقایق عمر آدم به مراتب گرون تر از این دو سه هزار تومنه!... چه کنم دیگه؟ مدیونش بودم واسه این کاری که دو سال پیش اون واسه من پیدا کرد و حالا باید هر کاری میخواد براش بکنم (اَه).

آخرشم ماشینی بنزین تموم کرد و پشت گودال شریعتی گیر کردیمو... یک ساعت بعد از افطار رسیدم خونه! مثل یه گاو گشنه حمله ور شدم سمت غذاها!! ولی انصافاً معدهه کوچیک شده و دیگه نمی تونم مثل قبلاً بلومبونم!!!.... تازشم یه جور به زبون بی زبونی منو تو رودرواسی انداخت که باید فلانی رو ببری سر کار، به هر قیمیتی هست! خیلی مِن و مِن کردم که بگم ما به نیروی غیر کامپیوتری نیاز نداریم، ولی اصلاً راه نداد که اینو بگم! (ناراحت). منم الکی قبول کردم و عزممو جزم کردم که یه جوری رای دختره رو بزنم که خودش پشیمون بشه (خنده شیطون!). حالا شنبه بیاد ببینیم چی میشه؟! بعضیا که لیاقت نداشتن بیان همکار ما بشن! کار به این خوبی با این همه آرامش و رضایت شغلی رو از دست دادن، و حالا من باید همچنان به دنبال یه آدم لایق و توانا برای همکاری باشم. امید به خدا....